Sterkten

• Zowel landelijk als regionaal georganiseerd.
• Niet alleen afhankelijk van overheidssubsidie.
• Ruime ervaring in het werven van projectgelden.
• Gezag en bekendheid door grote achterban, hoog kennisniveau en landelijke organisatie.
• Goede relaties en netwerk met o.a. landelijke organisaties (Anoiksis, Phrenos, LPGGz, Trimbos-instituut).
• Uitstekende informatievoorziening en voorlichting aan leden en niet-leden
• Veel ervaringsdeskundigen en ervaringsdeskundigheid beschikbaar.

• Ledenaantal loopt langzaam terug.
• Geen structurele financiering voor uitvoering “eigen” beleid.
• Onvoldoende opgeleide en getrainde vrijwilligers, landelijk en regionaal
• Sterk afhankelijk van incidentele projectfinanciering (en dus beleid van derden).
• Op decentraal niveau alleen vrijwilligers.
• Onduidelijkheid m.b.t. verantwoordelijkheden en bevoegdheden, landelijk en regionaal.
• Focus is vaak ziekte- en GGZ-georiënteerd en weinig op herstel en op bijv. de gemeente.

      Kansen

      Bedreigingen

• Vraagsturing in zorg neemt toe: naastbetrokkenen spelen een belangrijker rol dan voorheen.
• Overheid heeft ‘zorg dichter bij huis’ tot speerpunt benoemd
• Samenwerking in de zorg is toegenomen (denk aan ketenzorg, F-ACT).
• Samenwerking tussen cliënten- en familieorganisaties is beter dan ooit (Landelijk Platform GGz)
• Kennisinstituten (universiteiten en hogescholen) zien belang in van ervaringsdeskundigheid en toepassing ervan.
• WMO-gelden komen lokaal en regionaal ter beschikking
• Al veel GGZ-instellingen beschikken over een familievertrouwenspersoon
• Steeds meer GGZ-instellingen beschikken over een familieraad
• GGZ-instellingen nemen meer (familie)ervaringsdeskundigen in dienst.
• Maatschappelijke aandacht voor ‘liefdadigheid’ neemt toe.
• Bijzondere woonprojecten nemen toe in kwaliteit en omvang door toenemende aandacht voor extramuraal wonen.
• Waardering voor empowerment van patiënten en hun naastbetrokkenen neemt toe.

• De subsidie vanuit het rijk wordt afgebouwd.
• Collega-organisaties nemen in omvang en aantal af.
• Grote bezuinigingen in de zorg.
• Eigen bijdragen maken kans op zorgmijding groter.
• Familieparticipatie is nog niet doorgedrongen tot alle niveaus in de zorg
• Weinig samenhang belangenbehartiging op regionaal niveau.
• Binnen WMO komen GGZ-cliënten te weinig aan bod.
• Aanpak van verslavingszorg, psychiatrische zorg en forensische zorg is te gescheiden.