Bruggen bouwen

Andries Martena, belangenbehartiger in Assen

"De familie moet zich meer roeren, zichzelf meer neerzetten als een partij waar men niet omheen kan. Het is belangrijk dat mensen met een psychiatrische ziekte zoveel mogelijk zelf de verantwoording nemen voor hun behandeling. De familie moet ook meer de regie durven nemen, niet in een hoekje kruipen." Krasse taal van iemand die weet waar hij voor vecht. Andries Martena is sinds een jaar belangenbehartiger van Ypsilon in de provincie Drenthe.

In het afgelopen voorjaar heb ik mij bij Ypsilon aangemeld als vrijwilliger in de provincie Drenthe. Eerst heb ik kennis gemaakt met de andere vrijwilligers en heb ik een paar gespreksavonden bijgewoond. Na de zomer heb ik de training voor belangenbehartigers gevolgd. Hier heb ik veel van opgestoken en ik heb deze kennismaking met ’collega’s’ als zeer plezierig ervaren. Er zijn grote verschillen in de wijze waarop aan de belangenbehartiging wordt vormgegeven, maar alles gebeurt vanuit betrokkenheid en recht uit het hart. Gelukkig worden er binnen de GGZ in toenemende mate initiatieven genomen om de familie meer bij de behandeling te betrekken en/of te ondersteunen.

Van origine ben ik psychiatrisch verpleegkundige, maar al vele jaren niet meer actief in het uitvoerende werk. Ik ben werkzaam in een leidinggevende functie binnen de gezondheidszorg. Ooit ben ik de psychiatrie ingegaan vanuit een grote maatschappelijke betrokkenheid. Toen al vond ik dat mensen met een handicap of ziekte lichamelijk, verstandelijk of psychisch, recht hebben op hulp. Binnen onze samenleving wordt er vaak te gemakkelijk vanuit gegaan dat mensen zelf in staat zijn tot het maken van keuzes. Ik vind dat een verkeerde opvatting omdat ik denk dat mensen er niet voor kiezen om verslaafd te zijn, om dakloos te zijn en soms vanuit angst en onvermogen hulp op afstand houden. Een actievere benadering van potentiële cliënten vanuit de GGZ is broodnodig. Ik ben een grote voorstander van allerlei vormen van bemoeizorg waarbij de cliënt (pro-)actief wordt benaderd. Voorkomen is beter dan genezen. Als de hulpverlener sneller in actie komt en er meer sprake is van maatschappelijk gevoelde verantwoordelijkheid is dat voor zowel de cliënt als de familie een goede zaak. Ik onderschrijf van harte de doelstelling van Ypsilon en hoop een kleine bijdrage te kunnen leveren in het bouwen van een brug tussen de hulpverlener en de familie.

• Andries Martena – yn@ypsilon.org

Bron: Ypsilon Nieuws, februari 2004/ Copyright: Redactie Ypsilon Nieuws