De BOPZ is hot!

"Ik hoop van harte dat de wet BOPZ wordt gewijzigd en er geen patiënten onnodig meer hoeven te sterven", schrijft Mieke de Leeuw. Haar zoon Leandro ging er ondanks dat hij gedwongen was opgenomen, keer op keer vandoor. Dwangmedicatie werd pas toegewezen toen het al te laat was. Had Leandro gered kunnen worden met een andere wet? Of was een actiever en vindingrijker beleid van de hulpverleners voldoende geweest om dit drama te voorkomen? Ewoud Leij slikte medicijnen en vroeg om opname. Wat had een wijziging van de wet in zijn geval betekend? Zijn vader is van mening dat de criteria voor een opname wel degelijk aanwezig waren. Schiet de wet tekort of ligt het aan de interpretatie?
Discussiëren over de wet Bijzondere Opnemingen in Psychiatrische Ziekenhuizen is hot. De wet is met ingang van 1 januari op een aantal punten gewijzigd, er zit weer een nieuwe evaluatie aan te komen en bovenal: nog altijd ervaren hulpverleners, familieleden en patiënten in de praktijk problemen met de wet. Ontegenzeggelijk is er sinds de invoering een hoop ten goede gewijzigd. Ypsilon heeft daar door de jaren heen een belangrijk aandeel in gehad. Maar tegelijk zijn we er nog niet. Verhalen als die van Mieke de Leeuw en Douwe Leij spreken boekdelen. De belangrijkste vraag van dit moment speelt op het gebied van dwangmedicatie niet te verwarren met dwangopname. Hoe kan het toch dat in de somatische zorg ingrijpen een vanzelfsprekendheid lijkt, terwijl dat in de psychiatrie zo anders is. Heel sprekend is een onlangs bekroonde reclamespot in het kader van een antistigma-actie in Canada:
Iemand belt 112: "Er is iemand aangereden! Het slachtoffer ligt op straat, er moet een ambulance komen!" De centrale vraagt: Bloedt-ie? "Nee, ik zie geen bloed." Ademt hij nog? "Ja, volgens mij wel." Nou, dan wil hij waarschijnlijk alleen aandacht. Niks van aantrekken; hij moet zijn eigen problemen oplossen!

Alle reden om opnieuw bij politiek en GGZ aan de bel te trekken. In dit nummer nemen we daar een stevig voorschot op. Zie pagina’s 4 t/m 9.

Machtigingen op een rijtje

Wat in de volksmond een Rechterlijke Machtiging (RM) genoemd wordt, is in feite een Voorlopige Rechterlijke Machtiging (waar overigens niets voorlopigs aan is). Een RM is een door de rechter opgelegde gedwongen opname in een psychiatrische ziekenhuis, op basis van een geneeskundige verklaring van een onafhankelijke (dus niet-behandelende) psychiater. Voorwaarden: iemand moet lijden aan een geestesstoornis die een gevaar doet veroorzaken, en hij laat zich niet vrijwillige opnemen. De RM geldt voor een half jaar en kan telkens verlengd worden. Het betekent overigens niet dat een patiënt ook gedurende de looptijd van de RM in het ziekenhuis moet blijven. De behandelend psychiater kan op grond van de behandelresultaten tot ontslag besluiten. De RM kan in dat geval opgeheven worden, maar kan ook doorlopen. In dat laatste geval kan de patiënt zonder tussenkomst van de rechter opnieuw gedwongen worden opgenomen.

 

Per 1 januari 2004 is de Voorwaardelijke Machtiging ingevoerd: De Voorwaardelijke Machtiging is een variant op de Rechterlijke Machtiging (RM), die bedoeld is om opname te voorkomen. Dit gebeurt door het stellen van voorwaarden (meestal op gebied van behandeling en medicatie), waar de patiënt van te voren mee moet instemmen en die door de rechter worden vastgelegd. Zolang de patiënt geen gevaar oplevert en de voorwaarden naleeft mag hij thuis blijven. Ontstaat er toch gevaar, of houdt hij zich niet aan de voorwaarden, dan wordt hij opgenomen in een van te voren afgesproken ziekenhuis.
Bron: Ypsilon Nieuws, februari 2004/ Copyright: Redactie Ypsilon Nieuws


Laatste bewerking: 22-09-2008 12:04