website in wording15 April 2003
Bron: Ypsilon Nieuws, april 2003
Copyright: Redactie Ypsilon Nieuws
Verlichting of belasting
Bijeenkomsten voor 'broer/zus', of 'kind van'
Moet het professioneel?
"Het helpt om erover te praten" of "Ik hoef de ellende van anderen niet aan te horen".Als leidster van de gesprekgroepen 'kind van' en 'broer/zus' heeft
De eerste keer dat ik naar een 'kind van'-bijeenkomst ging staat me nog helder voor de geest. Ik vond het griezelig en wist niet wat ik verwachten moest. Onzeker stapte ik de ruimte binnen.Gelukkig kende ik de toenmalige gespreksleidster El van Liemt. Dat brak het ijs. Het gesprek liep na een voorstelronde vanzelf. De aanwezigen haakten in op elkaars verhalen. Sommige mensen meer, anderen minder. Aan het eind van de middag werd aan iedereen gevraagd hoe ze 'naar huis gingen'. Daar kwamen alleen positieve reacties op: "Ik heb eindelijk vrij uit kunnen praten", "ik hoef niets uit te leggen", "ik sta niet alleen" en nog meer van deze strekking. Zelf vond ik het heel prettig. Ik heb nooit de behoefte gehad om vaker dan twee keer per jaar samen te komen, maar hierover lopen de meningen uiteen. Het hangt natuurlijk af van je persoonlijke omstandigheden.
Sinds een paar jaar ben ik zelf gespreksleidster. Ik voel het als mijn verantwoordelijkheid iedereen 'met een goed gevoel' naar huis te laten gaan. Ik observeer en probeer leiding te geven aan het gesprek. De reacties na afloop zijn niet veranderd. Deelnemers vragen wel eens of er niet een deskundige bij kan komen om antwoord op een aantal vragen te geven, of om een themabijeenkomst. Deze gesprekken zijn echter bedoeld als lotgenotencontact. Iedere bijeenkomst weer blijken er veel nieuwe mensen zijn. Mensen die 'vol' zitten met alle gebeurtenissen en gevoelens die het hebben van een ziek familielid met zich mee brengt. Mensen die hun verhaal kwijt willen en van anderen willen horen hoe zij de dingen aanpakken. Maar voor anderen is aanhoren van de verhalen van anderen belastend. Dat hangt af van de persoon, maar ook van de fase van verwerking waarin iemand zich bevindt.
Soms zijn de gesprekken zwaar. Ik vraag me dan wel eens af of er geen professionele hulpverlener zou moeten leiden. Uit de reacties blijkt dat niet. De gespreksleiders vanYpsilon krijgen trainingen. Zelf heb ik die ook gedaan en dat geeft steun. Bovendien is het prettig als iedereen aan den lijve ervaart, waar het over gaat. Ervaringen delen, ook als gespreksleider, kan anderen over een zekere schroom heen helpen. Belangrijk is dat iedereen zijn ei kwijt kan. Dat lukt, getuige de reacties, vrijwel altijd. Voor de meeste deelnemers zijn de bijeenkomsten een verlichting.
Heeft u het idee dat u in uw omgeving uw verhaal niet kwijt kunt? Vraagt u zich af hoe anderen met hun zieke familielid omgaan? Snakt u naar een middag die over u en uw gevoelens gaat? Meld u dan aan voor de komende gespreksmiddagen voor 'kinderen van' of 'broers/zussen'.