U bent hier:
  1. Extra pagina's
  2.  > Archief Ypsilon Nieuws
  3.  > YN 2012
  4.  > YN 4 - 2012
  5.  > De weerspiegeling van het gelijk

 

YN 4-2012

De weerspiegeling van het gelijk

Lieve Ansje,

Mijn kinderlijke geloof in onze rechtspraak heeft inmiddels een dreun opgelopen. Mijn dochter kreeg vorig jaar een pistool tegen haar hoofd tijdens een poging tot verkrachting. Zij slaagde erin aan haar belager te ontkomen door van de eerste verdieping uit een raam te springen.

Pas na veertien maanden diende de zaak voor de rechtbank. Namens mijn dochter kreeg ik het spreekrecht en mocht ik haar uitleg voorlezen over de gevolgen - tot op de dag van vandaag - van het haar aangedane misdrijf. De advocaat van haar belager sputterde eerst tegen omdat hij dacht dat ik mijn eigen opvatting voor het voetlicht wilde brengen.
Vervolgens veegde hij de vloer aan met de verklaring van mijn dochter die hij als van generlei waarde betitelde. Met een printje in de hand citeerde hij wat schizofrenie behelst en wierp zich op als psychosedeskundige. Dat in het ziekenhuis door een psychiater is vastgesteld dat zij niet psychotisch was ten tijde van het misdrijf en erna, deed niet terzake. Zij is immers de gek?
De belager, een doorgewinterde crimineel, waste zijn handen in onschuld, verscheen niet voor de rechtbank en liet het vuile werk aan zijn gehaaide advocaat over.   

Het vonnis van de rechtbank luidde vrijspraak. Wie immers de sterkste troeven in handen heeft, wint.

Een sexy krantenkop lijkt me wel wat: ‘Knettergekke rechtspraak voor psychiatrische slachtoffers’, met als onderschrift:’een moeder gaat met de billen bloot’.
Als dat geen lezers trekt, verbrand ik de kranten.  

Geertje

Lieve Geertje,

Hoe heet die advocaat? Laten we hem inhuren, want hij is een zegen voor patiënten die met justitie in aanraking komen. Deze idealisten houden de rechtstaat overeind!

De rechter moet vervolgens beoordelen of de verdedigende argumenten hout snijden. Die is onafhankelijk, maar desondanks niet vrij van menselijke trekjes. Ook hij kan zich niet altijd onttrekken aan de algemene opvatting over psychiatrische patiënten. Bij twijfel moet hij vrijspreken.

Het is aan het OM om zijn twijfels weg te nemen. Dat moet, anticiperend op het bestaande vooroordeel, de advocaat met het bewijsmateriaal de oren wassen. Als dat onvoldoende is, kan in hoger beroep de zaak rechtgezet worden.

Helaas wordt het OM niet bemand door robotten, maar door mensen van vlees en bloed. Ook zij zijn behept met vooroordelen die in onze maatschappij niet als zodanig worden herkend.

Veel patiënten belanden hierdoor volkomen ten onrechte in het forensische circuit. Zij konden vaak niet beschikken over advocaten die alles uit de kast halen om recht te vinden voor hun cliënt.

Dezelfde argumenten die slachtoffers tot onbetrouwbare getuigen bestempelen, zouden voor justitie reden moeten zijn om van strafvervolging af te zien als zij dader zijn. Is het gebrek aan goede zorg, waardoor er ongelukken (kunnen) gebeuren ooit reden geweest voor vervolging?

Ik hoorde kortgeleden een moeder zeggen: ‘in de forensische kliniek krijgt hij eindelijk de zorg die de GGZ achterwege liet.’ Geeft dat niet te denken?

De rechtstaat is bedoeld voor iedereen, maar weet iedereen dat ook?

Ansje

 
sluit venster