U bent hier:
  1. Extra pagina's
  2.  > Archief Ypsilon Nieuws
  3.  > YN 2012
  4.  > YN 5- 2012
  5.  > Volg de blauwe lijn

 

Paaij vertelt haar persoonlijke verhaal in het boek als Gitta, moeder van dochters Brigit en Iris. Gitta is vijfentwintig jaar getrouwd geweest met Koen. Zijn jaloezie, woedeaanvallen en extreme seksuele eisen hebben haar een jaar geleden doen besluiten om voor zichzelf te kiezen en te scheiden. Brigit en Iris wonen afzonderlijk van elkaar om en om bij Gitta en Koen, omdat ze met elkaar steeds ruzie maken. Voor hun moeder en haar regels tonen ze weinig respect. Dat begint al in hoofdstuk één wanneer Iris haar moeders huis tijdens een feestje omtovert in een puinhoop vol herrie. Volkomen respectloos dendert ze over haar moeders grenzen, dat meestal begeleidend met een scheldkanonnade. Haar schoolprestaties zijn niet best, ze wil eigenlijk niets en is totaal onverschillig of het nu gaat om geld, opleiding, of haar gedrag.

Brigit is een al even ongeleid projectiel. Ze blowt en drinkt, en komt regelmatig 's nachts niet thuis. Met haar hakken over de sloot haalt ze haar mavo-diploma, maar een vervolgopleiding of baan komt er niet van. In eerste instantie bezorgt ze nog de krant en denkt over een opleiding tot edelsmid. Maar het blijft bij wilde plannen en ze komt nooit tot iets concreets. Daarbij heeft ze een hang naar proletarisch winkelen en het wilde stadse leven.

Gitta probeert naast haar baan als projectmedewerker bij de politie een liefdevolle relatie met een nieuwe man op te bouwen. En na enkele mislukte internetafspraakjes lijkt ze in Huub de ware te hebben gevonden. Hij ondersteunt haar en wijst haar regelmatig op haar eigen grenzen en hoe ze die moet bewaken.

Intussen vergt Iris veel van Gitta’s moederlijk uithoudingsvermogen, omdat zij overal aansporing bij nodig heeft en er steeds weer vervelende en energieverslindende dingen met haar gebeuren. Bij Bureau Jeugdzorg aankloppen heeft geen zin en door haar huisarts voelt ze zich niet serieus genomen. Uit pure wanhoop besluit Gitta haar dochters 'om te ruilen': Iris moet maar bij haar vader gaan wonen, dan neemt Gitta Brigit in huis.

In eerste instantie gaat dat goed, al doet het Gitta pijn dat ze helemaal niets meer hoort van Iris. Maar Gitta komt er al snel achter dat Brigit een beetje vreemd doet. Teruggekomen van vakantie vindt ze haar voordeur aan scherven, kratten bier in de kamer en nog veel meer troep. Haar slaapkamer is een puinhoop waar Brigit teksten op de muren en het rolgordijn heeft gekalkt. Wanneer ze 's nachts te laat is en niet meer binnen kan, gooit ze het raam van de voordeur in. Voor Gitta is de maat vol en ze zet Brigit uit huis. Brigit komt in een kraakpand terecht waar kraker en voormalig psychiatrisch verpleegkundige Leo haar onder zijn hoede neemt. Dankzij hem wordt Brigit uiteindelijk opgenomen en wordt duidelijk dat ze een psychose heeft. Brigit krijgt medicatie en gaat van de gesloten naar de open afdeling, waar ze zomaar eens twee dagen wegblijft. Ook blijft ze blowen en neemt niet altijd haar medicatie. Ze heeft kortom totaal geen inzicht in haar ziektebeeld. Voor Gitta een signaal om een rechterlijke machtiging ofwel een gedwongen opname voor Brigit aan te vragen.

Het is voor Gitta een grote schok te horen dat het vreemde en moeizame gedrag van Brigit al die jaren verband had met schizofrenie, een diagnose die pas laat wordt gesteld. Maar het is ook een opluchting: ze was niet gek, het waren geen verschijnselen van extreme puberteit en ze had hier dus ook niets aan kunnen doen. Maar hoe bitter dat Gitta nooit steun kreeg van enige instantie. Dat het eerst helemaal mis moest lopen met Brigit, voordat ze wist wat er met haar aan de hand was.

Als lezer word je vanaf de eerste pagina meegezogen in deze pijnlijke familiegeschiedenis. Doordat Paaij zich bedient van vlotte (spreek)taal en een luchtige toon, leest het boek ontzettend prettig en snel, ondanks het zware onderwerp. Paaij vertelt haar verhaal in korte hoofdstukken, wat enerzijds de leesbaarheid ten goede komt, en anderzijds de opeenstapeling van ellende steeds groter maakt. Dat is soms eentonig – weer een ruzie, weer wanhoop, weer een afwijzing bij een instantie – maar schetst wel het werkelijke beeld.

Het inzicht in de machteloosheid van ouders bij het omgaan met kinderen met schizofrenie, maakt ‘Volg de blauwe lijn’ een goed boek. Machteloos omdat  je niet weet dat je kind, van wie je alleen maar hele rare dingen ervaart, ziek is. Het is niet normaal, doet niet normaal, maar niemand die je gelooft of helpt. En ondertussen raak je zelf langzaam gesloopt door het steeds maar weer achter dat kind aanrennen, puin ruimen en ellende voorkomen.

Heel herkenbaar is Gitta’s confrontatie met de wereld van de psychiatrie, wanneer Brigit eenmaal is opgenomen en vast is komen te staan dat zij een psychose heeft. Het is de eerste kennismaking met een wereld die daarna voor altijd of met enige regelmaat deel zal uitmaken van jouw leven en dat van je kind, partner of broer of zus. Het is zo beklemmend dat  je familielid vanaf dat moment een patiënt is en misschien nooit een ‘normaal’ leven zal kunnen leiden. En de kennisneming van alle angsten en wanen waarvan je nooit eerder op de hoogte was. Je rolt kortom als ouder, partner, broer of zus ineens in een wereld waar je nooit gedacht had in te zullen geraken en waar je ook veel liever uit gebleven was. Maar je moet. Vanwege je kind.

Merel van den Meerendonk

Volg de blauwe lijn – Voetstappen van de liefde

Geertje Paaij

Uitgever: De Nieuwe Boekhandel

ISBN: 9789461934444

Wilt u verder lezen? Word lid van Ypsilon of log in!

Want leden hebben bij Ypsilon een streepje voor! Dankzij hun contributie dragen zij bij aan de instandhouding van deze website. Zij hebben daarom toegang tot meer informatie en service, kortingen, voorrang bij trainingen en nog veel meer!

Klik hier om lid te worden.
Bent u al lid? Klik dan hier om in te loggen

sluit venster