U bent hier:
  1. Extra pagina's
  2.  > crisis thuis
  3.  > Ervaringsverhalen
  4.  > Begrip van politie

Begrip van politie

 

Als moeder van een 24-jarige zoon met last van psychoses heb ik van het crisisteam - voor de tweede keer in 7 maanden - hun grenzen te horen gekregen in plaats van hun mogelijkheden. 
Mijn zoon zakte weg in een psychose, bij mij op de bank. Ik wist niet wat ik moest doen om hem rustig te krijgen, mijn onmacht steeg met zijn verwardheid.
Ik belde het crisisteam: zij kwamen niet. ‘Bel de politie maar als de situatie gevaarlijk wordt.’
Ik was wanhopig. Wie kon mij helpen? Ik bracht mijn zoon door mijn radeloze telefoontjes nog verder in crisis. (Ik bewoon een studio, bijna alles in een ruimte.)
Anderhalf uur later belde het crisisteam: ’We komen, het kan toch.’ Helaas was mijn zoon al de deur uitgerend. ‘Oh, dan komen wij niet, wij gaan niet zoeken!’
Verbijsterd belde ik toch maar de politie. Die reageerde zoals ik eigenlijk van het crisisteam verwacht had: ‘Wat erg voor u mevrouw, Ik begrijp dat u radeloos bent, Wij gaan u helpen. Hoe ziet hij eruit? Wat zeggen we het best tegen hem als hij gevonden is? Oh, hij is al gevonden, een van onze collega’s zag een verwarde jongen lopen. Mevrouw hij kan niet bij u blijven vannacht, waar kunnen we hem heenbrengen? Ik stelde Mentrum voor, want zijn afdeling op het AMC neemt ’s avonds geen mensen op. Een dag later ging hij naar het AMC. Daar zit hij nog en wordt goed en zorgvuldig behandeld. De politie overlegde met Mentrum, want ik was té verdrietig. Voelde me zo alleen gelaten.

Door uitstel en niks doen, kwam hij precies in de crisis die ik maanden had proberen te voorkomen.
En dan geen contact opnemen met de huisarts, die de situatie kent. Mijn huisarts, die zelf bij het crisisteam heeft gewerkt was verbijsterd. Ze kende het zo helemaal niet, had me ook verteld dat het team met mij contact op zou nemen. Blijkbaar zijn de tijden veranderd.

Op dit moment zit mijn zoon in het AMC. Hij wil graag iets zinnigs omhanden hebben. Hoe geef je iemand het gevoel dat hij waardevol is, dat het goed komt? Door zinvolle bezigheden. Ik probeer dat te doen door naar hem toe te gaan, ons leven een beetje om hem heen te bouwen. Zodat hij voelt dat hij bij ons hoort, van betekenis is voor ons. Zijn broer doet hier ook veel in, naast zijn drukke baan van 50 uur. Ik voel me heel erg mantelzorger, naast mijn werk en studie. Hier zou toch samengewerkt moeten worden.

Wat helpt:

  • De invoelende reactie en het begrip van de politie.
  • Iemand die het initiatief even overneemt.
  • Als de hulpverlener samenwerkt met de naasten.

ervaringsverhalen

sluit venster