“Ik weet nog dat ik op een dag, ik was een jaar of acht, besloot weg te lopen. Ik ben naar de grote speeltuin in onze buurt gelopen. Daar ben ik op de trap gaan liggen. In de stromende regen. Ik weet niet precies wat ik dacht, alleen dat ik er helemaal klaar mee was. Alsof ik wilde zeggen: Zie me dan. Doe iets.” Jozef Overeem groeit op met een moeder met psychische…