U bent hier:
  1. Extra pagina's
  2.  > actueel
  3.  > Weblog
Wat houdt mij bezig?
Weblog van Ypsilonvoorzitter Marja Hasert

Voorzitter, wat doe je dan eigenlijk

Sinds half september mag ik mijzelf voorzitter noemen van de vereniging Ypsilon. Eigenlijk vind ik dat ik die titel moet verdienen. Het is nogal niet wat. Een organisatie die dit jaar haar 25 jarig bestaan viert. Die ruim 7000 leden vertegenwoordigt en daarnaast nog een veelvoud aan belanghebbenden, patiënten en familieleden. Er zijn voorzitters voor mij geweest, waar ik met grote bewondering naar heb gekeken. De grootste bewondering heb ik echter voor onze oprichtster, Ria van der Heijden. Een vrouw met het hart op de tong. Ze kon scherp uit de hoek komen, maar altijd met maar één doel voor ogen; het allerbeste voor "haar kinderen" en hun families. Ze had een warm hart, maar oh wee als je haar tegen de haren instreek. Dan kon ze je stevig van repliek dienen. Menig psychiater of beleidsmaker is bij haar op het matje geroepen. Ze liet met haar onconventionele manier van doen een onuitwisbare indruk achter. Vooral omdat ze kennis van zaken had en wist waar het over ging. Menig bestuurder en psychiater kijkt met bewondering terug op de contacten met haar. Een bijzonder mens.

Er zijn mensen geweest die na mijn benoeming tot voorzitter vroegen of ik de nieuwe Ria van der Heijden was. Welnu; die bestaat niet!Er was maar één Ria en die is onvervangbaar. Aan mij de schone taak om haar Ypsilon op mijn eigen manier te leiden. Met haar motivatie en bezieling in mijn achterhoofd zal ik mijn energie inzetten om Ypsilon te vertegenwoordigen. 

Vertegenwoordigen krijgt pas een lading als je daar de kans voor krijgt, of mooier nog, de kans creëert en neemt. De kansen om voor het voetlicht te treden hebben we te baat genomen. Het ging helaas om een trieste gebeurtenis in Amsterdam-Oost. Het overlijden van een man in de isoleercel heeft voor heel veel opschudding gezorgd. Ypsilon is veel gevraagd om hierover mee te praten. Daarmee wordt onze expertise door andere partijen op waarde geschat. De telefoon stond in die periode roodgloeiend. Bij menig congres en symposium wordt Ypsilon gevraagd om een bijdrage te leveren. Presentaties en workshops worden daarvoor ingezet. Op bijna al die uitnodigingen gaan de vrijwilligers van Ypsilon in met maar één doel; Ypsilon voor het voetlicht brengen en haar kennis en visie delen met de toehoorders.

Samen met de voorzitter van Anoiksis en onze medewerker voor politiek en beleid heb ik gesprekken gevoerd met kamerleden van verschillende partijen. Iedere partij heeft een lid dat gezondheidszorg in zijn portefeuille heeft. Sommigen met speciale aandachtspunten, bijvoorbeeld de GGZ. Het belang van dit soort afspraken is groot. Om te beginnen leren de volksvertegenwoordigers je kennen. Ze hebben er een gezicht bij op het moment dat je met ze in contact wenst te komen voor een speciaal onderwerp. Dan kom je makkelijker binnen. Ook is het belangrijk dat zij de visie van Ypsilon kennen over verschillende onderwerpen. Zo hebben wij het gehad over wonen. Door alle regelzucht in Nederland kan het gebeuren dat veel initiatieven onnodig veel energie kosten. Zo zijn er vrijwilligers die zich inzetten voor een woonproject en als vrijwel alles rond is alsnog aanlopen tegen de regels van een zorgverzekering.  De regelzucht werkt contraproductief. De overheid wil graag dat burgers hun verantwoordelijkheid nemen, maar dat moet ze dan ook wel mogelijk maken. Ook kwamen de pilots ter sprake van de nieuw te bepalen 'Wet Verplichte GGZ zorg'. In deze pilots worden geëxperimenteerd met de commissies die een aanvraag voor gedwongen opname moeten beoordelen. De zorgen om het uitkleden de AWBZ werden ook besproken. Onderwerpen die veel van onze leden, en van die van Anoiksis, raken. Ook kwam het isoleerbeleid nog eens ter sprake. Hierbij konden we het zojuist verschenen verslag van de meldweek direct achterlaten. Hoewel het achteraf altijd moeilijk te beoordelen is of de gesprekken ook echt nuttig zijn geweest, is belang ervan niet minder.  Net als het gezamenlijk optrekken met Anoiksis. Het moet voor de politiek duidelijk zijn dat we niet alleen `over` de patiënt praten, maar ook met de patiënt. Zeker wat mij persoonlijk betreft noodzakelijk. 

De volgende keer zal ik u bijpraten over mijn werk in Alkmaar. Een andere uitdaging.

Marja Hasert


Reageer!


sluit venster