U bent hier:
  1. Extra pagina's
  2.  > actueel
  3.  > Weblog
Wat houdt mij bezig?
Weblog van Ypsilonvoorzitter Marja Hasert

Komkommertijd

Zomertijd, komkommertijd voor de media. Onderwerpen die anders niet meer dan een stukje in de kantlijn halen, worden nu als wereldnieuws gebracht.

Hoe anders is het met een klein berichtje dat in juli in De Telegraaf  'in de kantlijn' stond. Grietje Santing (oud-voorzitter van Ypsilon en lange tijd voorzitter van Ypsilon Amsterdam) wees mij er vol verontwaardiging op.

Onder de rook van Rotterdam vermoordde een jongen zijn moeder, terwijl zijn vader onderweg was om medicijnen voor hem te halen. Verder geen bijzonderheden over de achtergrond, maar de tekst liet er geen twijfel over bestaan dat de zoon in kwestie aan een psychische ziekte leed.

Grietje spuwde vuur, zo boos was ze. “Deze moeder is vermoord door haar zoon. Misschien is die al jaren ziek. Waarschijnlijk heeft de moeder er al de nodige zorgen en verdriet om gehad. En dan wordt ze weggemoffeld in een hoekje van de krant! Geen chocoladeletters, niks achtergrondverhaal, niets over dit leed.”

Het leed dat veel Ypsilonners gelukkig alleen van een afstand horen en niet zelf meemaken, maar vaak wel vrezen. Stelt u zich de betrokkenen voor. Vader op weg voor medicatie, komt terug en treft zijn echtgenote dood aan. Zijn zoon is de schuldige. Dat is toch niet te bevatten! Wat een leed, onbeschrijflijk!

Wat is er toch weinig aandacht voor de – haast altijd diepgaande en soms gruwelijke - gevolgen van ernstige psychiatrische stoornissen. Deze gebeurtenis, die de levens van de betrokkenen volkomen op de kop zet, speelt nauwelijks een rol in de maatschappij. We kennen de situatie niet, maar kreeg deze moeder in haar strijd voor haar kind meer of minder aandacht dan nu, na haar gruwelijke einde? De moedertaak, als vanzelfsprekend beschouwd, die in het geval van een psychisch ziek kind binnen het gezin, allesbehalve vanzelfsprekend is! Laat die sterrenhuwelijken maar zitten, dit is het echte leven. Het leven waar wij met zijn allen middenin zitten. “Onze moeders, Ypsilonmoeders (en vaders), verdienen een standbeeld”, hoor ik Grietje in gedachten zeggen. Wat mij betreft heeft ze gelijk!  


Reageer!


sluit venster