U bent hier:
  1. Extra pagina's
  2.  > actueel
  3.  > Weblog
Wat houdt mij bezig?
Weblog van Ypsilonvoorzitter Jan Zandijk

Ypsilon en Anoiksis: Fusie of samenwerken?

Begin 2017 ontmoeten de besturen van Ypsilon en Anoiksis,  de onafhankelijke vereniging voor en door psychosegevoelige mensen, elkaar weer. Om te praten over raakvlakken, gedeelde belangen en over wat we níet delen.
Ik zie uit naar deze ontmoeting. Ik zou willen dat de patiënten- en de naastenclub weer wat nauwer met elkaar optrekken. Uit de overlevering weet ik dat ideeën over meer samenwerken  in het verleden binnen Ypsilon niet door ieder lid werden gedeeld. Toch werd op verschillende terreinen met elkaar opgetrokken. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het bedenken van een andere term voor schizofrenie. Ook bij Ypsilon spreken we nu over psychosegevoeligheid.

Ik zou niet weten wat er vanuit Ypsilonperspectief inhoudelijk tegen meer samenwerking in te brengen valt. Natuurlijk herinner ik mij de spanningen die er waren tussen mijn zieke broer en mij, mijn ouders, zus en broers nog goed. Tegen mij zei hij ooit: ‘Bemoei jij je nou maar met de kindertjes van de jeugdzorg (waar ik toen werkte), MAAR LAAT MIJ MET RUST!’ Gelukkig draaide dat in de loop van de vele jaren bij en kon ik zonder strijd zijn curator zijn in zijn laatste levensjaren. En werden mijn ouders goed betrokken bij zijn wel en wee door de GGZ.

Anoiksis bracht kort geleden een serie kaarten uit, kaarten om per gewone post te verzenden. Kom daar nog maar eens om. Op de voorkant staat BEWEGING en VERSTEL (met een knipoog naar herstel) en op de achterkant staan de volgende quotes:

‘Omdat ik wil innemen’

‘Omdat ik er aan wil tornen’

‘Omdat ik kleerscheuren heb opgelopen’

‘Omdat ik (aan) wil haken’

‘Omdat oude patronen niet meer werken’

‘Omdat ik naast een centimeter nog andere maatstaven gebruik’

Vertel mij welke teksten níet slaan op de familie van psychosegevoelige mensen.

Dus ik ben blij dat de besturen van Anoiksis en Ypsilon elkaar begin januari 2017 weer ontmoeten.

Ik sluit af met een tekst geschreven door mijn vroegere buurjongen toen hij en ik 18 jaar waren. Hij overleed enkele jaren terug na jarenlang in een GGz-instelling te hebben gewoond:

Sluit je ogen, denk aan het verleden.
Open je ogen en zie: heden, of sluit ze weer en zet je tanden op elkaar.
Ik ben alleen van God en mens verlaten.
De duivel is te beroerd om mij te halen.
Toe lieve, neem jij me mee.

Ik wens ieder een goed 2017 toe!

1 reactie

Evert Visser
Op 27-12-2016 12:58
Veel is mogelijk, er onstaat echter wel nog meer het risico dat in het gevolg de oorzaak wordt gezien.

Drugs en verdovende medicijnen (zoals slaapmiddelen) kunnen het zogenaamde prepulsinhibitie systeem van de hersenen aantasten waarna signalen te hard de hersenen binnenvallen en een ontsporing plaatsvindt.

Te harde signalen roepen negatieve emoties op, bijvoorbeeld:

"ik haat jouw"
"ik wil jouw nooit meer zien"
"ik wil scheiden"
" een "trauma" "

De oplossing wordt dan dat de "hulpverlener" op deze "mening/wens" ingaat zoals met het aanvragen van de scheidingspapieren of ervoor te zorgdragen dat de ouders hun kinderen niet meer mogen zien of het "trauma" wordt het hoofddeel van de behandeling.

Drugs en verdovenden medicijnen (zoals antipsychotica) kunnen bij plotsklaps stoppen heftige schizofrene afkickverschijnselen oproepen.
Wanneer hiervoor bij de behandelaars geen begrip is wordt afkicken onmogelijk omdat het dan op een ruwe manier gebeurt en in de afkickverschijnselen het bewijs wordt gezien dat de "medicijnen" heilzaam en ook noodzakelijk zijn.

Dat schizofrenie door bijvoorbeeld amfetamine kan worden opgeroepen en met alpha en betablokkers kan worden beteugeld bewijst wat de oorzaak is en wat het gevolg.


Reageer!


sluit venster