U bent hier:
  1. Extra pagina's
  2.  > actueel
  3.  > Weblog
Wat houdt mij bezig?
Weblog van Ypsilonvoorzitter Jan Zandijk

Luchtfietserij

Ik lees in de krant dat het gemakkelijker wordt - minder regels en voorwaarden - om een mantelzorgwoning op je eigen erf te bouwen. Citaat: Niet alleen de toegang tot de verzorgings- en verpleeghuizen wordt bemoeilijkt, ook in de GGz wordt het aantal bedden de komende jaren sterk ingekrompen. Ook deze mensen moeten meer een beroep doen op mantelzorg.’

Onlangs was ik in de Tweede Kamer met een van onze leden, ik noem hem Piet. Zijn vrouw was er ook bij. We spraken met twee Kamerleden. We kregen een uur. Piet vertelde: Ik heb een broer Jan, die al 20 jaar in een 24-uurs GGz-voorziening woont. Voor dat-ie daar terecht kwam gebeurden er vreselijke dingen. Het ging helemaal verkeerd met hem, suïcidaal misschien? Je weet het nooit. Mijn ouders gingen er aan onderdoor. Ik dacht: dan maar bij mij in huis! Maar na drie jaar, drie jaar!, was de situatie onhoudbaar en mijn energie op. Ik ging er aan onderdoor. Toen volgde gedwongen opname. Mijn vrouw en ik bleven met een rotgevoel achter. We hadden zo graag…, maar het ging echt niet meer. Wonder boven wonder sloot de behandeling in de instelling aan op wat Jan nodig had! Goede persoonlijke zorg, rust en regelmaat. Het gaat nu al 20 jaar goed. En nu wil de GGz-voorziening zijn afdeling sluiten.  Ambulantisering, weet je wel. Beddenreductie, grrrr. Heren Tweede Kamerleden: DOE IETS!’

Volgens Piet zal het voor Jan desastreus uitpakken als gaat gebeuren wat hij vreest. Dat Jan moet samenwonen in een wijk, met andere mensen met andere diagnoses. Dat-ie, omdat hij zijn veilige omgeving kwijt is, misschien wel… Piet vreest dat de hele geschiedenis dan weer van voren af aan gaat beginnen. Hij was lid van de familieraad maar ontmoette daar mensen die helemaal vóór de ambulantisering zijn. Andere familieleden dachten dat het zo’n vaart niet zal lopen, maar ze beseffen volgens Piet nu ook dat er onomkeerbare besluiten zijn genomen en melden zich bij hem. Misschien kunnen ze als wal het schip nog doen keren!

De Kamerleden hadden volop aandacht voor Piet’s verhaal en zeiden: ‘Wij hebben dit soort verhalen nodig om te blijven beseffen wat er voor deze ernstige patiënten en hun families op het spel staat!’ We spraken over de noodzaak dat familie in familieraden meer hun nek moeten uitsteken, meer op de bres moeten springen als dat nodig is. Dat er een screeningsinstrument wordt ontwikkeld (waar ook Ypsilon bij betrokken is) waarmee beoordeeld gaat worden wie wel en wie niet…, dat er een overgangsregeling komt, dat…  Toen was het uur om.

Maar ja, als je zo veel hebt meegemaakt, als je tegen een muur opbokst, als je denkt dat de bezuinigingen nodig zijn vanwege mismanagement, dan heb je het heel moeilijk. De institutionele bolwerken sluiten zich en je dringt als ‘simpel’ familielid niet door tot de kern van de macht, tot de resultaatverantwoordelijke manager die zijn targets moet halen. Durf je dan te vertrouwen op de politiek? Dat die de scherpe kantjes afhaalt van wat in gang is gezet op basis van het bestuurlijke akkoord?

Nou, wij van Ypsilon houden de politiek wakker en bij de les. Ik heb het hier meer geschreven: kom bij ons met je verhalen, wordt lid, zorg dat al je familieleden lid worden. Ypsilon staat op de bres voor hen voor wie een ‘mantelzorgwoning’ gewoon luchtfietserij is!


Reageer!


sluit venster