U bent hier:
  1. Extra pagina's
  2.  > actueel
  3.  > Weblog
Wat houdt mij bezig?
Weblog van Ypsilonvoorzitter Marja Hasert

Familie discrimineert!

Dat mensen met schizofrenie in onze maatschappij worden gediscrimineerd, wordt algemeen aangenomen. Ook door mij. Nu ga ik hier niet het tegendeel beweren, maar ik voel me wel geroepen om nuances aan te brengen.

INDIGO is een onderzoek dat wereldwijd in 27 landen is uitgevoerd. De resultaten geven opmerkelijke inzichten. Per land werden minstens 25 mensen met de diagnose schizofrenie geïnterviewd. In Nederland waren dat er 50. Hieronder 36 mannen. Het eerste wat opvalt: 14 mensen hebben betaald werk!
Dat zou in de beginjaren van Ypsilon niet mogelijk geweest zijn. Destijds werden mensen met schizofrenie opgenomen in de langdurende zorg. Alleen al de diagnose was een garantie voor levenslang ellende en uitsluiting. Wat is er veel veranderd in de loop van 25 jaar!

Van de Nederlandse respondenten zijn er 29 ooit gedwongen opgenomen geweest en zijn 13 mensen het niet eens met de diagnose. Op zich niet verrassend. Veel mensen die lijden aan schizofrenie ontberen ziekte-inzicht. Toch kan ik, als ik dit onderzoek lees in MGv, me niet aan de indruk onttrekken dat dit voor deze mensen anders ligt. Dit is geen ontbrekend ziekte-inzicht van ernstig psychotische mensen. Zij hebben een andere kijk op hun stoornis. Maar misschien draaf ik door.

Een ronduit schokkende uitkomst: 27 mensen geven aan zich door hun familie gediscrimineerd te voelen! Zij hebben de meeste negatieve ervaringen opgedaan met familie. In de interviews vertelden verschillende respondenten dat hun familie ze van zich afgekeerd had en anderen zeiden last te hebben van betutteling en overbezorgdheid. Zij voelen zich niet serieus genomen. Soms worden ze letterlijk gediscrimineerd: "Ik ging op een familiefeestje bij mijn neven zitten. Ze stonden allemaal op en liepen weg."

Veel respondenten anticiperen op mogelijke discriminatie en gaan uitdagingen uit de weg die ze prima aan zouden kunnen. Dat geldt voor zoeken naar werk, starten met een opleiding, aangaan van een persoonlijke relatie, of iets anders dat belangrijk is. Het trieste is, blijkt uit dit onderzoek, dat veel mensen bij het zoeken naar werk van te voren verwachten gediscrimineerd te worden, maar dit achteraf niet zo ervaren. Hieruit kun je opmaken dat veel mensen geen initiatieven nemen in de veronderstelling dat het toch niets zal worden, terwijl dat in de praktijk mee kan vallen. Hetzelfde geldt voor intieme relaties.

Hoe geven we onze zieke familieleden het vertrouwen, het positieve zelfbeeld dat nodig is om belangrijke stappen te nemen? Wat goed dat Anoiksis, de patiëntenvereniging, een vierjarenplan aan het uitwerken is dat de beeldvorming positief moet beïnvloeden. Ik hoop dat ook Ypsilon daar een positieve bijdrage aan kan leveren. Maar familie, wat kunnen we nog een boel leren!

1 reactie

annemieke Blok
Op 22-03-2009 21:31
Mijn partner heeft in januari 2008 de diagnose dchizofrenie gekregen. Hij is inmiddels 47 jaar. Toen dus 46.
Zijn familie kent hem alleen als iemand diee steeds depressief was.
Ik heb nog niet zolang geleden de hele familie een brief geschreven waarin ik duidelijk uitleg dat schizofrenie een ziekte is en geen psychische aandoening. nee zeg, er was zelfs een zwager die vertelde dat als hij visolie capsules zou gaan eten, mijn partner zich veel beter zou gaan voelen en weer zou kunnen functioneren in de maatschappij.

Niemand heeft nog gereageerd op de brief. Mijn partner heeft erg veel lats van stemmen in zijn hoofd. die geven gelukkig de laatste tijd geen negatieve opdrachten meer, maar verjaardagen zijn daarom voor hem heel slecht om heen te gaan.

Er heerst onbegrip in de omgeving.


Reageer!


sluit venster