U bent hier:
  1. Extra pagina's
  2.  > actueel
  3.  > Weblog
Wat houdt mij bezig?
Weblog van Ypsilonvoorzitter Jan Zandijk

Euthanasie in de GGZ?

Euthanasie staat in het centrum van belangstelling in het maatschappelijke debat. In mijn leven kwam het de laatste maanden indringend aan de orde. Een van mijn broers kreeg na onderzoek in november 2016 de diagnose fronto-temporale dementie. Van meet af aan heeft hij toen een euthanasiewens uitgesproken. Hij wilde de verwachte aftakeling niet meemaken en startte samen met zijn vrouw gesprekken om te zijner tijd euthanasie te bewerkstelligen. In januari 2017 nodigde hij zijn kinderen uit om te vertellen dat hij absoluut niet naar een verpleeghuis wilde, niet volledig zorgafhankelijk wilde worden. Daarna nam de frequentie van gesprekken over zijn euthanasiewens met zijn huisarts toe. Hij vertrouwde haar. Zij begeleidde hem liefdevol en in verbinding, ook met zijn vrouw. Een scen-arts kwam een paar keer langs en een specialist ouderengeneeskunde boog zich over zijn wens. De coördinator van de dagopvang vertelde dat zij zelden iemand had ontmoet, zo aardig, zo aanwezig, die zo zwaar leed aan zijn ziekte. Uiteindelijk stonden alle lichten op groen en aan hem werd op 19 augustus jl. liefdevol euthanasie verleend. Ik ben heel verdrietig over zijn sterven en heb vrede met de weg die hij voor zichzelf had uitgestippeld.

De 3 zorgvuldigheidseisen in de euthanasiewet zijn de volgende:

1.            Er is sprake van een vrijwillig en weloverwogen verzoek.

2.            Er is sprake van ondraaglijk en uitzichtloos lijden.

3.            Er is geen andere redelijke oplossing dan euthanasie.

Volgens psychiater Jim van Os kan de toenemende vraag naar euthanasie niet los gezien worden van de zorg die wordt geboden. Dat geldt ook voor psychiatrische patiënten. Van Os meldt in het boekje “De weg kwijt, de zorgelijke staat van de euthanasiewet”, geschreven door Boudewijn Chabot (2017), dat uit literatuur over persoonlijk herstel blijkt dat de elementen om het leven weer als zinvol te ervaren, ondanks ernstig psychiatrisch lijden, te maken hebben met verbinding, contact, menselijkheid, identiteit als mens (niet als patiënt), betekenisgeving, empowerment, hoop en optimisme en erkenning hoe moeilijk het leven kan zijn.

Ik vind van belang dat we ook in Ypsilon aandacht besteden aan euthansiewensen van misschien wel onze directe naasten, zoals ik dat met mijn broer meemaakte.

Hoe moeten we reageren als onze zieke naaste met een euthanasiewens komt?
Welke drijfveren zijn daarbij leidend?
Mag iemand die dat wil zo sterven?
Moet die wens door professionals ook besproken worden met de naasten?
Wat te doen als onze naaste dat absoluut niet wil?
Wat te doen als onze naaste al een euthanasieverklaring heeft getekend?

Maar bovenal wil ik mij blijven inzetten om wat Van Os vaststelt te blijven uitdragen. Want ook wij van Ypsilon vinden goede, menslievende, relationele zorg, ook in de GGZ, noodzakelijk. 


Reageer!


sluit venster