U bent hier:
  1. Extra pagina's
  2.  > actueel
  3.  > Weblog
Wat houdt mij bezig?
Weblog van Ypsilonvoorzitter Jan Zandijk

Droom

Zelden droom ik over mijn broer. Vannacht was het raak.

Mijn broer verblijft in een psychiatrische inrichting. Ik ben met mijn vader bij de behandelend psychiater. De psychiater voert het woord. Andere hulpverleners zitten er zwijgend bij. Hij praat maar, en praat maar, en uiteindelijk komt de aap uit de mouw: wij, mijn vader en ik, hebben het met betrekking tot zijn zoon en mijn broer de hele tijd fout gedaan! We horen de man zwijgend aan. Er is geen contact, geen verbinding. Hij vraagt niet wat wij er van vinden. En er is een ijzingwekkende sfeer. Dan staat mijn vader op, zegt niets, trekt zijn jas aan en verlaat zwijgend, met een pijnlijke grimas op zijn gezicht, de spreekkamer. Ik blijf achter. Ik voel woede opkomen en begin te praten. “Hoe durft u te zeggen dat we het altijd helemaal verkeerd hebben gedaan met mijn broer? Beseft u eigenlijk wel wat het betekent om zo’n zieke zoon en broer te hebben?

Natuurlijk, ik zal best fouten hebben gemaakt, maar het is ook zo verdomd moeilijk om te weten of je het juiste doet. Wie denkt u eigenlijk wel wie u bent om zulke dingen te zeggen? Beseft u eigenlijk wel wat we…” En ik ratel maar door, totdat mijn woede zo de overhand krijgt dat ik opsta en de psychiater aanvlieg. Ik beuk op hem in, probeer zijn hoofd in een armklem te krijgen, maar zijn nek is van beton. Er is geen beweging in te krijgen. Hij kijkt me met een kille blik aan. Niemand grijpt in. Dan ga ik weg. Nog natrillend van woede loop ik naar de plek waar mijn broer tevreden achter een biertje zit. “Ha Jan”, zegt hij.

Dan word ik wakker.

Droomde ik omdat ik het overlijden van mijn broer en alles dat daar aan vooraf ging niet heb verwerkt? Ben ik boos op de instelling waar hij verbleef? Nee, zeker niet! Ik ben heel tevreden over hoe er destijds met zijn familie, mijn ouders incluis, werd omgegaan. Komt het omdat we in het bestuur van Ypsilon gisteren intensief heb gebrainstormd over de toekomst van Ypsilon? Dat hij daarom ineens weer opduikt uit mijn herinnering, in een droom? Als hij niet degene was die hij was, was ik geen voorzitter van Ypsilon. Het was een inspirerende uitwisseling van onze plannen en dromen waar het Ypsilon betreft. We zien kansen om van onze vereniging in veranderende tijden de vereniging te laten zijn waarvan familieleden van mensen met een verhoogde kwetsbaarheid voor psychose, of die aan schizofrenie lijden, graag lid willen zijn en vooral blijven. We spraken over wat onze leden bezighoudt in deze barre tijden. Over of we in 2015 activiteiten kunnen schrappen die Ypsilon nu doet. Zouden we groter moeten worden en samen met andere familieorganisaties op moeten gaan in één grote familieorganisatie in de GGz? Waar niemand omheen kan en die er in de onderhandelingen over de langdurige zorg echt toe doet? ‘Zo maar’ wat vraagstukken vraagstukken waar we in 2014 over zullen nadenken, zonder nu te morrelen aan wat we in ons Werkplan 2014 hebben vastgelegd.
Maar regeren is vooruitzien.

Ik wens alle leden van Ypsilon een voorspoedig 2014.

1 reactie

Mevr. E.E.A. Bootsman-Panthofer
Op 26-01-2014 10:05
Dag Jan, Je droom heeft mij geraakt. Het doet mij denken aan de jaren 80 toen mijn man en ik op zoek waren naar een luisterend oor bij het Riagg, voor onze zwaar zieke zoon, Albert. Wij werden niet serieus genomen dit maakt behoorlijk machteloos, maar maakt ook creatief. Mij man kreeg de schuld van het ziek zijn van onze zoon, hij was te beschermend!!! Na anderhalf jaar foute behandelingen, kregen wij het toch voor elkaar dat er serieus werd gekeken of het schizofrenie zou kunnen zijn. Eindelijk op weg naar beter!
Het gevecht om je zieke kind in zorg te krijgen speelt ook nu nog altijd ondanks dat we nu weten 'vroeg begonnen is een toekomst gewonnen'.
Ypsilon is op weg naar de toekomst, wie weet worden we langzaam maar zeker die vereniging voor alle familieorganisatie die nu het loodje al dreigen te leggen. Het zou mooi zijn een groot front om onze kinderen de zorg te geven die nodig is om je mens te voelen in de zo snel veranderende maatschappij, die nu zo ongenadig zwart/wit dreigt te worden.
Intussen doe ik maar graag dat waar ik goed in ben, hoop geven en ogen openen, hoe je het zou kunnen aanpakken om gehoor te krijgen, troost bieden. Heerlijk werk! Mijn man leeft al 20 jaar niet meer. Door Ypsilon sta ik nu in mijn eigen kracht, ik ben hier zeer dankbaar voor! Je kreeg van mij al een goede wens voor 2014 dus rest mij nog een hartelijke groet. Elli Bootsman.


Reageer!


sluit venster