U bent hier:
  1. Extra pagina's
  2.  > actueel
  3.  > Weblog
Wat houdt mij bezig?
Weblog van Ypsilonvoorzitter Jan Zandijk

Er volledig naast zitten

Ik kan er niks aan doen maar de lezing van Andries Baart 'Er volledig naast zitten' dreunt nog door in mijn hoofd en hart. Relationele zorg, aansluiten op de leefwereld van patiënt en familie. Daar gaat het om. Hoe hij vanuit presentieperspectief een casus uit een ziekenhuis fileerde en daarvoor de metafoor gebruikte van een partituur van een orkest. Hoe het schrikbarend mis kan gaan als familiekennis niet op waarde wordt ingeschat en niet wordt benut om er passende acties aan te verbinden. Graag verwijs ik naar de powerpointpresentatie van Andries Baart (en de andere sprekers) op de website. Bij een symfonie zijn alle instrumenten nodig. Zij spelen hun partijen mee. Gestemd en op elkaar afgestemd. Ze kunnen niet zonder elkaar. Dat geldt ook voor de triade. Patiënt, naasten en behandelaars/hulpverleners kunnen niet zonder elkaar.

Maar, familie kan er ook ‘volledig naast zitten’, het helemaal fout hebben, fout doen. Ook dat hebben we onder ogen te zien. Het is dan een hele kunst, een grote opgave om in te zien dat dat zo is en te werken aan afstemming op de partners in de zorg.

Greet Prins had het direct na de lezing van Baart wel lastig. Zij besprak vanuit het perspectief van een bestuurder hoe in Philadelphia gewerkt is aan kwaliteitsverbetering in de zorg. De bestuurderstaal is een andere dan de taal van menslievende zorg. Da’s ook realiteit. Die wereld bestaat ook. Greet maakte voor mij duidelijk hoe belangrijk het is dat een bestuurder aan het hoofd staat van een beleid dat gericht is op volwaardig meedraaien van verstandelijk gehandicapten en hun naasten in de samenleving breed en bij de ontwikkeling van goede zorg in haar organisatie. Zij maakte duidelijk dat ze bij Philadelphia niet zonder hun inbreng, hun betrokkenheid kan en wil. En dat er zeker ook ouders zijn die er echt helemaal naast zitten.

Aline Saers meldde dat je als houder van een PGB goed kunt sturen in de zorg. Haar eerste deel ging over geld en rechten en ze verwees naar de website www.pgb.nl. Haar tweede deel ging over haar zoon, die ze heel geduldig als moeder heeft begeleid zodat hij nu zijn droom heeft kunnen waarmaken: machinist worden bij de NS. Je kon een speld horen vallen toen zij vertelde dat ze haar eigen spoor bleef volgen, ondanks diagnoses en adviezen over uithuisplaatsen. Zij zat volledig naast haar zoon en bleef vertrouwen in zijn mogelijkheden houden. Wat een kwetsbaar proces!

‘s Middags dompelden de bezoekers zich onder in workshops en films. We hebben aan het Landelijk Platform GGz luid en duidelijk verteld wat wij belangrijk vinden in de zorg. Het manifest staat ook op de website.

IK moest lang bijkomen van alle indrukken, verhalen, vragen. Aangedaan door het besef hoe onze leden soms veel te lijden hebben omdat zij een zieke naaste hebben met een ernstige psychiatrische aandoening. Dat wordt zo zichtbaar als je een paar honderd mensen samen brengt in een zaal. Dat lijden is benaderd als iets dat we moeten verduidelijken richting de GGZ-instellingen. Vertel het tot in de hoogste kringen, is de boodschap. Natuurlijk denk ik dan ook aan mijn ouders. Hoe zij geleden hebben omdat mijn broer was wie hij was. Hoe ze zich schaamden. Hoe ze het verborgen wilden houden voor de buitenwereld. Hoe ze ook geboft hebben met een instelling die hen serieus nam. En hoe ze in kleine kring toch ook hun lijden hebben gedeeld met hun kinderen, een paar vrienden, familieleden.  

2 reacties:

Mevr. J. van der Meulen
Op 17-11-2015 11:49
En weer prachtig verwoord! Het was mijn eerste Ypsilondag, ik was vooral onder indruk van de sfeer en de saamhorigheid waar zoveel kracht vanuit ging.

Dhr. E.A. Roovers
Op 17-11-2015 17:54
Ook voor mij was het mijn eerste Ypsilonbijeenkomst. Een warm bad.
Evert Roovers / Tiel


Reageer!


sluit venster