U bent hier:
  1. Extra pagina's
  2.  > actueel
  3.  > Weblog
Politieke ontwikkelingen
Hein Koger beschrijft de gevolgen van de politieke ontwikkelingen voor Ypsilon.

Van beschermd naar zelfstandig(er) wonen

De veranderde financiering van de langdurige GGZ-zorg, door afschaffing van de AWBZ en vervanging door de WMO, is nu ruim twee jaar aan de gang. Van de doelstelling om het aantal bedden in beschermd wonen vóór 2020 met 30 procent te verlagen, was eind 2016 nog maar 2 procent  gerealiseerd.

De belangrijkste oorzaak lijkt het gebrek aan mogelijkheden om de bedden door zelfstandige woonplekken te vervangen. Wanneer iemand vanuit beschermd wonen naar zelfstandig wonen met ambulante begeleiding uitstroomt, moeten er wel woningen zijn, geschikt en betaalbaar voor psychiatrische patiënten.

Bestuurders van de beschermd-wonen-instellingen hebben grote zorgen over de geringe doorstroming. Al putten ze hoop uit uitlatingen van meerdere kanten dat hier toch echt meer aan gedaan moet worden,  vooralsnog daalt het aantal betaalbare huurwoningen voor de minst draagkrachtigen en kwetsbare burgers, al bestaan er grote regionale verschillen.
Politici en beleidsmakers denken nog steeds dat 30 procent minder plaatsen in 2020 haalbaar is. Het rapport van de door de VNG ingestelde commissie Dannenberg is voor hen de leidraad.

De RIBW-bestuurders geloven dat een deel van hun bewoners flinke vooruitgang kan boeken. Die gedachte zou beleidsmakers in de politiek toch moeten aansporen om meer en betaalbare huisvesting beschikbaar te stellen. Elke instelling heeft wel een project opgetuigd dat tot meer herstel moet leiden, al doen ze dat ieder op geheel eigen wijze. Er is blijkbaar nog geen op goede ervaring berustende algemene methodiek beschikbaar. Ook bij de overal in het land geopende herstelacademies is weinig overeenstemming over de beste aanpak en zijn er flinke verschillen.

De doorstroming van beschermd naar begeleid ambulant wonen is dan nauwelijks op gang gekomen, het starten van nieuwe beschermde woonvoorzieningen is enorm veel moeilijker geworden. Gemeenten gaan er immers van uit dat het aantal plaatsen in beschermd wonen moet dalen. Iedereen die naar nieuwe kansen zoekt voor wonen voor GGZ-cliënten (zoals ouderinitiatieven), probeert iets met meer kans van slagen. Zoals het stichten van een woonvoorziening met ambulante begeleiding. De kosten voor ambulant begeleid wonen zijn beduidend lager dan voor beschermd wonen.

Het grootste familie-initiatief voor beschermd wonen, Chapeau Woonkringen, wil op vele plaatsen in Nederland woonvoorzieningen realiseren en verzet zijn bakens in deze richting. Men clustert de woningen waardoor de bewoners gemakkelijker contact met elkaar kunnen onderhouden en creëert een ruimte voor gezamenlijke activiteiten. Dit betekent een groot verschil. Voor een bewoner uit beschermd wonen die doorstroomt naar een woning in de wijk ligt de drempel om contact met de buren te onderhouden veel hoger.

Waarschijnlijk zijn ouderinitiatieven beter in staat om de overgang van beschermd wonen naar ambulant begeleid wonen te realiseren dan de vaak logge RIBW-instellingen. Maar ook daar staat men klaar om begeleid ambulant wonen via geclusterde woonplekken aan te bieden. Er wordt teruggegrepen op een woonvorm van anderhalve eeuw geleden, de hofjes.

Een nog niet opgelost probleem bij langdurig beschermd wonen is de financiering. Komt die vanuit de Wlz (rijk) of de Wmo (gemeente)? Het is niet reëel te verwachten dat iedereen die momenteel beschermd woont kan doorstromen naar een zelfstandiger woonvorm. Instellingen gaan er vanuit dat een substantieel deel van hun bewoners niet kan uitstromen en in de Wlz thuishoort. De commissie Dannenberg is het hier niet mee eens.


Reageer!


sluit venster