U bent hier:
  1. Extra pagina's
  2.  > actueel
  3.  > Weblog
Wat houdt mij bezig?
Weblog van Ypsilonvoorzitter Jan Zandijk

Waar gaat het wel goed? Laat het mij weten!

Sinds enige maanden ben ik betrokken bij een proefproject van een van de zorgaanbieders in de GGZ. Ik heb twee keer meegepraat in een groep mensen over een manier waarop patienten in de langdurige intensieve zorg (LIZ) zelf hun gevoel over, hun inzicht in, hun voorstelling van hun eigen kwaliteit van leven kenbaar kunnen maken en hoe ze er daarna mee aan de slag kunnen. Om te herstellen, om hun grenzen van wat ze  aankunnen in hun leven te verleggen, of om te leren aanvaarden wat ze zijn kwijtgeraakt en wat misschien nooit meer terug komt.  De groep bestaat uit enkele LIZ-patiënten, twee naastbetrokkenen, een paar hulpverleners, een staflid, een manager en een onderzoeker. De bedenker van de triadekaart kan trots zijn op deze groep. Prachtig, verrijkend, leerzaam. Voor alle deelnemers.

We werken aan het ontwikkelen van een hulpmiddel, waarmee zowel door de patiënt als de hulpverlener, in samenspraak en vrijwillig, goed gewerkt kan worden. Het gaat hierbij om 10 aandachtsgebieden. Uit het leven van de LIZ-patiënten gegrepen.

Het gaat me nu niet om de inhoud van het hulpmiddel. Of het goed gaat werken zal worden onderzocht op basis van ervaringen die er mee worden opgedaan. De vraag kwam natuurlijk aan de orde wie met de patiënt aan de slag zou moeten met het hulpmiddel. ‘Dat zal toch zeker de hulpverlener zijn die de beste band heeft met haar of hem?’, zei ik. Is dat de persoonlijk begeleider? Lang niet altijd, werd gezegd. Is dat de psychiater? Die heeft meestal weinig tijd. Enzovoort, enzovoort.

Toen we daar over spraken in de groep van het proefproject, sprongen de hulpverleners voor hun collega’s ‘op de werkvloer’ (wat een vreselijke term is dat trouwens) op de bres: nee, zíj kunnen dat er niet bijhebben, want, de waan van de dag, weet je wel!  Druk, druk, druk.  Rapportage, inlezen, reageren op incidenten, werkbegeleiding, teamoverleg, vergaderen: ‘Onze tijd is kostbaar!’

Telkens weer schrik ik van dit soort discussies. Volgens mij zouden de medewerkers die dag in, dag uit optrekken met ‘hun’ bewoners, hun LIZ-patiënten, de belangrijkste ‘behandelaren’ moeten zijn. Niet de psychiater, niet de muziektherapeut, niet de dokter. Die zijn wel nodig, maar op de achtergrond, ondersteunend aan het ‘primaire proces’.

Zijn er bij jullie, leden van Ypsilon, goede voorbeelden van medewerkers van intramurale instellingen, waar de zorg aan jullie naasten goed is ingericht? Waar sociaal psychiatrisch verpleegkundigen, groepswerkers, of hoe ze allemaal ook mogen heten, echt voldoende tijd en aandacht en liefde besteden aan hen die aan hun zorgen zijn toevertrouwd? Aan jullie naasten? Vinden jullie dat zíj de belangrijkste behandelaars zijn, of is dat de psychiater, de gedragswetenschapper, de therapeut die geen onderdeel is van het leefklimaat op de afdeling?

Wees uitgenodigd om daar woorden aan te geven. Mail die woorden aan mij (janzandijk@skpnet.nl). Ik wil het weten. Ik wil de beste praktijken weten zodat ik daar over kan vertellen tijdens mijn ‘werk’ als Ypsilonvoorzitter. Het wiel behoeft immers niet meer uitgevonden te worden!


Reageer!


sluit venster