U bent hier:
  1. Extra pagina's
  2.  > actueel
  3.  > Weblog
Wat houdt mij bezig?
Weblog van Ypsilonvoorzitter Jan Zandijk

De rauwe werkelijkheid

Ik ben als voorzitter van Ypsilon nauw betrokken bij de discussies over de regeringsplannen voor de langdurende zorg. Deze raken de levens van onze leden. Het bureau en het bestuur vinden het van groot belang om te weten wat de actieve achterban van Ypsilon daarvan vindt.

Neem het plan van het kabinet om de zorg aan mensen met een ernstige psychiatrische aandoening uit te sluiten van de kern-AWBZ. Een plan waartegen het LPGGz zich, ook op voorspraak van Ypsilon, sterk tegen verzet. Ik spreek veel mensen, familieleden en professionals. Laatst nog een vooraanstaand psychiater. Niemand begrijpt hoe het kan dat mensen met een ernstige lichamelijke of verstandelijke functiebeperking wel in de kern-AWBZ worden opgenomen en onze naasten niet. Daarom heeft het LPGGz aan de Raad van State gevraagd of hier sprake is van discriminatie en rechtsongelijkheid. Ypsilon is blij met deze actie en benieuwd naar het antwoord.

Het ziet er nu naar uit dat onze voorkeur niet wordt gehonoreerd. Is dat erg? Ja, tenzij de garanties die patiënten moeten hebben op voortdurende, liefdevolle zorg in een andere wet worden veiliggesteld. Graag zonder extra bureaucratie, overlegcircuits, onnodige onzekerheid en dergelijke. Staatssecretaris Van Rijn heeft toegezegd dit te bewerkstelligen. We zullen het gaan zien en blijven alert zoals de spreekwoordelijke bok op de haverkist.

Deze week zag ik op televisie de documentaire over het ACT-team van Altrecht in Utrecht (EO De vijfde dag, woensdag 28 augustus jl.). Ga naar Uitzending gemist en kijken! Daarin komen patiënten aan het woord en hun begeleiders. Ik werd geraakt door de beelden en verhalen van mensen die het spoor bijster zijn, die lijden aan psychoses en verslaafd zijn aan alcohol, drugs. Die soms gewelddadig zijn. Bij wie medicijnen niet (meer) helpen. En geraakt door de reacties en opvattingen van hun zorgverleners, die zich in allerlei bochten blijven wringen om aansluiting te vinden bij de veelal onnavolgbare leefwerelden van de mensen voor wie ze aan de slag zijn. Zij boeken met deze manier van werken successen met de mensen wier zorgen aan hen zijn toevertrouwd en voor de samenleving: minder terugval, minder politie- en justitiecontacten, meer kans op een leefbaar leven.

Dít is onze rauwe werkelijkheid!

Ik vraag me wel eens af of politici die soms openlijk durven te zeggen ‘GGZ-moe’ te zijn, enig besef hebben van wat er voor ‘onze mensen’ op het spel staat. Politici, maar ook ambtenaren bij VWS, justitie en gemeenten, de grijze-pakken-bestuurders en vertegenwoordigers van GGZ-koepels en verzekeraars, of hoog van de toren blazende professionals die het allemaal zeggen te weten wat de ander mankeert. Zouden hun drijfveren veranderen indien hun directe naaste in het zelfde schuitje zou zitten als de patiënten uit de documentaire? Zouden ze net zo denken, schrijven, praten en besluiten? Ik veronderstel van niet. Toch?

1 reactie

Ine ten Boske
Op 25-09-2013 00:35
U slaat de spreekwoordelijke spijker op zijn kop!
Ik hoop net als U dat onze wetgevers hun geschiedenisboeken kennen !
Vriendelijke groet.


Reageer!


sluit venster