U bent hier:
  1. Extra pagina's
  2.  > fasebeschrijvingen
  3.  > worstelen: start van de behandeling

Fase: Worstelen met de aandoening

Start van de behandeling

De hulpverlening is aan zet en komt met een (voorlopige) diagnose. De behandelaar zal een keuze moeten maken in behandelwijze en medicatie. Slaat deze aan, dan verdwijnen positieve symptomen als wanen en hallucinaties naar de achtergrond, maar worden vaak negatieve symptomen als gebrek aan energie juist meer zichtbaar.
Zowel patiënt als familie bouwen kennis op over de aandoening door het volgen van psycho-educatie of andere training.
De start van de behandeling is een uitgelezen moment om te werken aan een toekomstbestendige werkrelatie binnen de triade van patiënt, behandelaar en familie.
Steun van lotgenoten is belangrijk voor patiënt en familie, zowel in emotioneel als praktisch opzicht.

Patiënt

Ervaart het effect van medicatie en moet zich daar een houding in geven. Leren herkennen en omgaan met signalen en symptomen. Zoekt vergeefs naar aannemelijke verklaring voor de psychose. Confrontatie met gevolgen van daden tijdens de crisis (krijgt soms letterlijk de rekening gepresenteerd). Heroriëntatie op korte termijn. Verschuiving van positieve naar negatieve symptomen.

Vader/moeder

De ouders zijn bekomen van de schrik en komen enigszins op adem. Bestaan van diagnose schept duidelijkheid en bevestiging. Beperken gevolgen crisis. Behoefte aan informatie over aandoening en herstelmogelijkheden. Heroriëntatie op korte en lange termijn. Opbouwen werkbare (vertrouwens?)relatie met hulpverlening. Meest aangewezen moment om steun te zoeken bij lotgenoten. Ouders moeten werken aan gezamenlijke lijn en oog hebben voor mogelijke schade aan hun relatie. Er is een waterscheiding tussen collega’s, vrienden en familie die wel of juist niet hebben gehoord wat er is gebeurd en die dit wel of juist niet hebben geaccepteerd.

Partner

Partner is bekomen van de schrik en komt enigszins op adem. Bestaan van diagnose schept duidelijkheid en bevestiging. Beperken gevolgen crisis. Zorg over succes behandeling. Behoefte aan informatie over aandoening en herstelmogelijkheden. Heroriëntatie op korte en lange termijn. Opbouwen werkbare (vertrouwens?)relatie met hulpverlening. Meest aangewezen moment om steun te zoeken bij lotgenoten. Taak- en rolverdeling binnen het samenlevingsverband (meestal gezin) wordt ingrijpend anders.
De partner staat voor een aantal problemen:

  1. Neem ik nu zelf het initiatief om (betere) hulp te zoeken?
  2. Is er nog wel een basis om samen verder te gaan? Wat lost het op als we gaan scheiden?
  3. Is de schade die mijn partner heeft aangericht nog te herstellen?
  4. Zijn eventuele juridische en financiële risico’s voor wat mijn partner aanricht door mij te dragen/acceptabel?
  5. Hoe weeg ik de belangen van mijn evt. kinderen mee in vervolgstappen? Hoe regel ik de zorg voor mijn kinderen?

Het bondgenootschap is doorbroken en de partners zoeken los van elkaar steun. De omgeving staat hier lang niet altijd voor open en bagatelliseert de ernst óf kan juist aandringen op het verbreken van de relatie. Waterscheiding tussen collega’s, vrienden en familie die wel of juist niet hebben gehoord wat er is gebeurd en die dit wel of juist niet hebben geaccepteerd.

Broer/zus

Inhalen tekort aandacht tijdens aanloop van crisis en crisis zelf. Vragen over eigen toekomst en plaats in gezin vragen om antwoord. Mogelijk last van stigma van zieke broer/zus.

Kind van

Verwerken van gebeurtenissen tijdens de voorafgaande crisis. Beschadigd vertrouwen in de zieke ouder. Mogelijk voor zorg aangewezen op familie of (wisselende) hulpverleners. Weinig aandacht voor kind-zijn, medeverantwoordelijk voelen voor herstel van de zieke ouder. Mogelijk last van stigma van zieke ouder.

sluit venster