Ypsilon nieuws 1 | 2026

www.ypsilon.org 27 26 FEUILLETON BOEKEN YPSILON NIEUWS 1 | 2026 Gevoelig voor het leven Vanaf zijn vierde à vijfde jaar droomt Nick ervan om profvoetballer te worden. Het leven loopt anders. Hij is ‘gevoelig voor het leven’, zoals hij het zelf noemt, en ontwikkelt een psychose. Voor Nick is het alsof de hele wereld tegen hem is en hij niemand meer kan vertrouwen. Na zijn gedwongen opname probeert hij zijn leven weer op te pakken en verder te herstellen. Voor betaald werk is hij afgekeurd (‘hij is vervroegd met pensioen’), maar hij gaat niet bij de pakken neerzitten. Hij doet vrijwilligerswerk en spreekt af met vrienden. Dan blijkt dat het leven nog meer verrassingen voor hem in petto heeft: de liefde…. Wat zou jij doen? is deels fictie en deels gebaseerd op Josh Kempers eigen ervaring met schizofrenie. Hij hoopt met zijn verhaal van betekenis te zijn voor anderen. ‘Ik hoop veel mensen een stukje licht of kracht te bieden. Je kunt met schizofrenie leren leven en tegelijk van het leven genieten’, aldus Kemper. Imke van Wettum Wat zou jij doen? Leven met schizofrenie - Josh Kemper. Boekscout. ISBN 9789465287188. Prijs: € 20,50. In memoriam Elli Bootsman werd kort voor de Tweede Wereldoorlog geboren. Haar vader kwam al jong om aan het front en haar moeder stond er vervolgens met twee kleine kinderen alleen voor. Ook haar moeder overleed vroeg, waarna ze bij familie ondergebracht werd. In 1997 werd ze actief voor Ypsilon. Ze reageerde op een oproep voor vrijwilligers voor de adviesdienst online. Dat was destijds een nieuwe optie als aanvulling op de telefonische adviesdienst. De eerste jaren bestond het team uit vier mensen die elk hun eigen expertise hadden. Elli beantwoordde met name de vragen van familie, maar ook die van cliënten over psychose en herstel. Haar persoonlijke ervaringen maakten dat ze goed kon bemoedigen, betrokken was en ook hoop op herstel bood. En als ‘moeder van’ kon ze zich goed inleven in de zorgen van de adviesvragers. De waardering die ze van hen kreeg gaf haar veel voldoening. Sommige contacten waren eenmalig. Enkele mensen heeft ze jarenlang via de mail gesteund. Als vrijwilliger bezocht ze trouw de bijeenkomsten in Utrecht. Ze plaatste vaak opmerkingen die ieder aan het denken zette, omdat ze veel verschillende perspectieven meenam en altijd open stond voor nieuwe ontwikkelingen. Ook was ze betrokken bij de ontwikkeling van de Psysalons, een nieuwe vorm van lotgenotencontact. Ondanks moeilijke periodes in haar leven wist ze er steeds weer bovenop te komen. Elli was altijd bescheiden over haar bijdrage, maar haar inlevingsvermogen en oog voor de ander maken dat haar bijdrage veel groter was dan dat ze zelf besefte. Niet voor niets ontving ze voor haar inzet een Ypsilonspeld. Wij zijn blij dat we Elli hebben gekend en we zullen haar missen. Heleen Schönau, Marjo Markx Lalith, een Sri Lankaanse Nederlander met de diagnose schizofrenie, overleed op 26 april 2023 in het verpleeghuis waar hij woonde. Jolanda Brunnekreef, zijn mantelzorger en ex-partner, vertelt in YN wat zij meemaakt. De invloed van schizofrenie op mijn leven laat zich uittekenen als een serie omvallende dominoblokjes. Eenmaal aangetikt is er geen houden meer aan. Het eerste blokje ging om bij mijn eerste brief aan Lalith, als vijftienjarige in 1983. Eén van de dominosteentjes in de nog altijd lopende reeks, is onlangs verwerkt in de documentaire App me als je thuis bent van KRO-NCRV, over de gevolgen van seksueel geweld op straat. Met daarin mijn ervaring als slachtoffer in januari 1993, toen een als ‘jogger’ verklede blonde man me met een mes op mijn keel seksueel misbruikte. In de documentaire vertel ik over victim blaming en hoe gemakkelijk vervolgens ook self blaming ontstaat. Het was toch ook belachelijk dat ik die steenkoude avond in januari zo laat de straat op was gegaan? Lopend, omdat ik mijn fiets had uitgeleend. Self blaming was mij niet vreemd. Zo was het toch ook mijn eigen stommiteit dat ik in een relatie met een man van buitenlandse afkomst was beland die aan schizofrenie leed. En was het mijn fout dat het me niet lukte om die relatie te verbreken. Sterker nog, ik was die avond op pad gegaan om hem. Omdat ik hem telefonisch niet had kunnen bereiken en het na verandering van medicatie door de psychiater erg slecht met hem ging. Waarom nu wel? Na de aanranding was er ineens veel aandacht en hulp. De politie kwam meteen, nam alles heel serieus, bood opvang aan. Een vriendin hing zelfs huilend aan de telefoon. Ik herinner me dat ik er een beetje kriebelig van werd: waarom nu ineens wel? Omdat een aanranding of verkrachting binnen het begrippenkader van erge dingen past? Alsof ik niet al eerder minstens zulke erge en levensbedreigende dingen had meegemaakt. Met Lalith samen, in Sri Lanka en in Nederland, als gevolg van oorlog, racisme of in het verlengde van zijn ziekte. Maar daar kraaide geen haan naar. Tijd om bij dit alles stil te staan was er niet. In hetzelfde jaar schreef ik mijn afstudeerscriptie over hoe politie en hulpverleners in twee Nederlandse steden omgingen met vrouwenhandel en studeerde ik af in de culturele antropologie. Het was in hetzelfde jaar dat Lalith door iemand in de studentenflat verraden werd en op straat dreigde te belanden. Hij bivakkeerde in de flat die op mijn naam stond. Vanwege zijn verblijfsvergunning op basis van ons huwelijk mochten we eigenlijk niet uit elkaar wonen. Na zijn eerdere psychose was mijn positie veranderd van partner naar mantelzorger (dat woord be stond overigens nog niet toen). Ik huurde een kamer in een ander studentenhuis en pendelde letterlijk en figuurlijk heen en weer tussen mijn gewone studentenleven en de zorg voor hem. Aanranders en verkrachters ten spijt. Kettingreactie Ik klopte bij elke mogelijke instantie aan om ervoor te zorgen dat Lalith niet op straat zou belanden. Maar niemand en niets kon helpen. Geen slachtofferhulp of wat dan ook. Studentenhuisvesting was wel zo coulant om twee weken extra zoektijd te geven, in plaats van de oorspronkelijke twee weken. Ik vond een hospita die hem een kamer wilde geven, omdat ze mijn leugen geloofde dat hij een gevluchte journalist uit Sri Lanka was. De dominosteentjes raasden door. Misschien doen ze dat nog steeds. De dominosteentjes, die als een kettingreactie blijven vallen. Ook al is Lalith zelf inmiddels al bijna drie jaar dood. Jolanda Brunnekreef | yn@ypsilon.org FEUILLETON - DEEL 18 Vallende dominosteentjes . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Op 12 januari is Ypsilonvrijwilliger Elli Bootsman op 88-jarige leeftijd overleden.

RkJQdWJsaXNoZXIy NzkyMjk=