YPSILON NIEUWS 1 | 2026 25 BOEKEN www.ypsilon.org 24 BOEKEN je misschien niet de oorzaak, maar wel onderdeel van het geheel. En hopelijk ook van de oplossing.' Die ervaring vormde de aanleiding voor haar boek. 'Je weet niet wat er besproken wordt in de behandelkamer. Je weet niet wat je moet doen. En het enige wat je hoort zijn open deuren: zorg voor rust, reinheid en regelmaat.' De omgeving reageert vaak onhandig. 'Tijdens een lunch zei een vriendin dat Lisa gewoon moest gaan sporten. Het zat allemaal tussen haar oren. En ik moest strenger zijn.' Sommige vriendschappen verwaterden. 'Je wereld wordt kleiner.' Ook Mirjam twijfelde in het begin: was dit een depressie of 'gewoon' pubergedrag? Een belangrijk inzicht was dat depressie een ziekte is. Ze gebruikte de metafoor van de zwarte hond. 'Dan dacht ik: dit is niet Lisa die spreekt, dit is de zwarte hond.' Lisa legde uit hoe die stem werkte: 'Die hond haalde mij constant onderuit. Ik moest mijn moeder zo ver zien te krijgen dat ze zich van mij afkeerde. Dat ze mij verliet. Dat zou bewijzen dat ik een 'kutkind' was.' Elkaar terugvinden Opvallend genoeg veranderde de sfeer in huis door de komst van Joy, een witte labradoodle. 'We dachten: misschien komt Lisa dan wat vaker buiten. Maar Joy bleek veel meer.' De hond bleek sensitief. 'Ze komt naar je toe als je verdrietig bent, maar ook als er iets leuks gebeurt. Dat had ik nooit verwacht. Ze was een grote steun voor ons allen.' Een kind met een depressie legt ook druk op de relatie van ouders. 'Wij waren op een gegeven moment alleen nog maar de ouders van Lisa’, zegt Mirjam. 'We leefden onder een deken van stress.' Ze merkte dat ze zichzelf kwijtraakte en twijfelde aan haar relatie. 'Ik dacht: wie is die norse man? En Ronald dacht waarschijnlijk: wie is die emotionele muts op de bank?' Ronald besloot hulp te zoeken. 'Wij vonden onze relatie te belangrijk om op te geven’, zegt Mirjam. Uiteindelijk vonden ze elkaar terug. 'Maar het ligt zó op de loer dat je uit elkaar groeit.' Alert blijven In Lisa’s laatste herstelperiode kwam een nieuwe diagnose: ADHD. 'Psychiatrische aandoeningen staan zelden op zichzelf’, zegt Mirjam. ‘Bij meisjes wordt ADHD vaker over het hoofd gezien. De onrust zit in het hoofd. Dat vergroot de kans op een laag zelfbeeld en depressie. Eerst dachten wij: weer een etiket. Maar het bleek glashelder.' Voor Lisa was de diagnose bevrijdend. 'Ze is niet raar. Ze zit gewoon anders in elkaar. Ze heeft er enorm veel aan gehad.' Lisa blijft gevoelig voor sombere gedachten. Bij te veel stress of prikkels kan die zwarte hond weer gaan spreken. Voor Mirjam betekent dat dat ze voortdurend alert blijft: 'Zoals een computer die bewaakt dat hij niet vastloopt. Ronald noemt het een mentaal litteken. Het schuurt soms, maar je leert ermee leven. Het kan iedereen overkomen.' Compliment In haar boek geeft Mirjam praktische tips voor ouders. Ook Lisa las het boek van haar moeder. Achterin schreef ze een reflectie, voorin staat haar column Onderwater. 'Het grootste compliment was dat ze zei dat ik het respectvol heb opgeschreven’, zegt Mirjam. Lisa: ‘Zonder jullie was ik er niet meer geweest.’ Geertje Paaij | yn@ypsilon.org 'In het hoofd van je kind gebeurt van alles wat je niet ziet.' Mirjam herinnert zich het moment waarop bij haar alle alarmbellen afgingen. Haar dochter Lisa, toen zestien jaar, belde haar op haar werk. 'Ze zei dat ze me iets moest vertellen. Iets in haar stem maakte dat ik meteen naar huis reed.' Thuis lag Lisa op de bank, haar hoofd diep weggestopt onder een dekentje. Ze was volledig in zichzelf gekeerd. 'Ze was bang dat ze mij verdriet zou doen’, vertelt Mirjam. 'Uiteindelijk verborg ik mijn gezicht achter mijn handen, zodat ze mijn reactie niet meteen kon zien. Dat maakte het voor haar makkelijker.' Lisa vertelde dat ze al drie jaar met een vrolijk masker rondliep, terwijl ze van binnen aan het doodgaan was. Dat ze het niet langer trok.' Schuldgevoel Drie jaar eerder was Lisa’s beste vriend Brian overleden aan botkanker. Hij werd slechts dertien jaar. Sindsdien ging het bergafwaarts. 'Er ging van alles door me heen’, zegt Mirjam. 'Ook schuldgevoel. Waarom had ik dit niet eerder gezien? En tegelijkertijd dacht ik: ze moet wel 5-havo halen. Achteraf denk je: hoe belangrijk is dat?' Moeder en dochter zaten samen huilend op de bank. 'Ik was volledig in shock. Het was een soort achtbaan van emoties: verdriet, schuldgevoelens, wanhoop. Vooral: mijn God, wat is dat kind alleen geweest.' Mirjam en haar man Ronald schakelden de huisarts in. Lisa kreeg gesprekken met de praktijkondersteuner, in afwachting van ggz-behandeling. Tot Mirjam bij toeval iets vond wat alles versnelde. 'Mijn oog viel op een stapel blaadjes op haar nachtkastje. De titel was overduidelijk.' Het bleek Lisa’s afscheidsbrief. 'Ik kon me amper voorstellen dat zij dit had geschreven, maar het was duidelijk van haar.' Lisa kwam direct terecht bij de crisisdienst en startte intensieve behandeling. Met hulp van een betrokken psycholoog krabbelde ze langzaam weer op. Langs de zijlijn Volgens de Wet op de Geneeskundige Behandelingsovereenkomst beslissen jongeren vanaf zestien jaar zelf over hun behandeling. Ouders staan formeel aan de zijlijn. Dat voelde dubbel. 'Ik had daar gemengde gevoelens over’, zegt Mirjam. 'Lisa legde uit dat ze dingen met haar psycholoog besprak die ons te veel zouden belasten.' Later volgden systeemgesprekken met het gezin. 'Je woont samen in een huis, je bént een systeem. Dan ben Als de zwarte hond spreekt Help! Mijn kind heeft een depressie Mirjam Bijnsdorp Als ouder wil je dat je kind zich ontwikkelt tot iemand die het leven omarmt. Maar wat als dat niet lukt, omdat je kind in de greep raakt van een sluipende depressie die ieder sprankje levenslust de kop indrukt? Geertje Paaij spreekt met Mirjam Bijnsdorp, auteur van 'Help! Mijn kind heeft een depressie'. In 'Help! Mijn kind heeft een depressie' beschrijft Mirjam Bijnsdorp hoe zij en haar man overspoeld worden door verdriet en onmacht wanneer zij ontdekken dat dochter Lisa (dan 16) al bijna drie jaar depressief is. Hun leven staat op zijn kop. Hoe kan dit? Waarom hebben ze niks gemerkt? Gaandeweg leren ze hoe ze hun kind kunnen bijstaan en hoe ze er zelf niet aan onderdoor gaan. Het boek bestaat uit korte hoofdstukken, elk met waardevolle tips. Achterin staan de boeken genoemd die een grote steun waren voor Mirjam en Richard. Indrukwekkend is het hoopvolle nawoord van Lisa: er is licht is aan het einde van de donkere tunnel. Sandra van de Walle Mijn God, wat is dat kind alleen geweest Help! Mijn kind heeft een depressie Mirjam Bijnsdorp ISBN 9789493127449 Prijs: € 24,99 Een vriendin zei dat Lisa gewoon moest gaan sporten, het zat allemaal tussen haar oren
RkJQdWJsaXNoZXIy NzkyMjk=