U bent hier:
  1. Extra pagina's
  2.  > actueel
  3.  > Weblog
Wat houdt mij bezig?
Weblog van Ypsilonvoorzitter Jan Zandijk

Diagnose en dan…

‘Ziezo, de diagnose is gesteld!’ meldde een arts mij met opgewekte, luide stem ’s avonds op de spoedeisende hulp van een ziekenhuis. Uit bloedonderzoek was gebleken dat ik een te hoge bloedsuikerwaarde had. Ouderdomssuiker. De arts bracht de boodschap in een door gordijnen afgeschermde ruimte bij de ‘Spoed’, waar ik al een uur had gewacht.
Leve de privacybescherming (1).

De boodschap kwam als een mokerslag binnen. Maar het ging uiteindelijk over een ziekte die goed behandelbaar is en met een gezond leefpatroon en medicatie kun je er gewoon oud mee worden. Leve de Diabetes Vereniging Nederland. Ben ik lid van. (2)

Kort geleden kreeg iemand van wie ik hou te horen, dat hij een vorm van dementie heeft. Niet behandelbaar, een onzeker verloop en waarschijnlijk een zwaar te volbrengen einde. Zijn partner zag het aankomen. Hun levens staan nu op z’n kop. (3)

Aan hem werd gevraagd of in zijn familie hersenziekten voorkomen. Ja, zijn broer had schizofrenie. Die is al lange tijd dood. Is er verband tussen deze ziekten? Gaan ze misschien uitzoeken.

Of hij verder onderzoek wil laten doen naar mogelijke oorzaken en hoe er mee om te gaan? (4)

Aan zijn vrouw is verteld dat het belangrijk is om op tijd passende maatregelen te treffen, naasten te informeren, financiën te regelen, een testament op te stellen, mogelijk een laatste wilsbeschikking, euthanasieverklaring, etc. En zich vooral mentaal voor te bereiden op mogelijk zware jaren met volop mantelzorg. (5)

Ik leef van nabij met hen mee. Niet alleen zijn leven verloopt ongewis en dat van zijn partner, ook zijn volwassen kinderen zullen ermee moeten leren omgaan. Hij belde me vandaag. Ik ervaar aan den lijve dat je leven volstrekt op z’n kop staat als je zelf of je directe naaste een zware diagnose krijgt. (6)

Zes aspecten die ik meteen associeer met die andere ziekte, psychose, schizofrenie, waar wij met z’n allen mee te maken hebben. Ook daar gebrek aan privacy (ook voor de naasten), de mokerslag van de diagnose (ook voor de naasten), de zorgen voor de toekomst (ook van de naasten, het belang van aandacht voor de omgeving, de dierbare die je niet meer kunt volgen, aandacht voor herstel gedurende het hele ziekteverloop.

En wat een zegen als er goede patiënten- en familieorganisaties zijn.


Reageer!


sluit venster