U bent hier:
  1. Extra pagina's
  2.  > actueel
  3.  > Weblog
Wat houdt mij bezig?
Weblog van Ypsilonvoorzitter Jan Zandijk

Meteen sluiten!

Regelmatig geef ik een van mijn kleindochters de fles. Ze is 7 maanden. Een levenslustig grietje met prachtige blauwe ogen. Zo kwetsbaar nog. Ik ben vol verwondering.

De meeste ouders van psychisch zieke volwassen hebben ooit zo met hun kindje op schoot gezeten. In liefde. In afwachting van wat zal komen.

Laatst sprak ik de moeder van een volwassen kind. Ze ziet op de bankafschriften die zij met zijn toestemming in beheer heeft allerlei rare overboekingen. Ze trekt bezorgd aan de bel bij de GGZ. Ze kennen haar -  de zoon is al jarenlang in behandeling - en weten dat zij dat niet ‘zomaar’ doet. 

De man sluit overeenkomsten af met desastreuze gevolgen voor zijn portemonnee. Brengt zijn huisvesting in gevaar. Moeder wil dat de GGZ zo snel mogelijk een verklaring afgeeft dat haar zoon handelingsonbekwaam is. Ze wil aangegane juridische verplichtingen meteen kunnen terugdraaien. “Kijk dan wat er gebeurt!” roept ze. Tevergeefs. De verklaring wordt niet afgegeven.

Ze stapt naar de rechtbank die weinig aanvullende informatie nodig heeft. Na een kort bezoek aan de patiënt besluit de rechter dat er sprake is van handelingsonbekwaamheid. Nu kunnen belangrijke besluiten (niet kosteloos) juridisch worden teruggedraaid. Wie moet voor die kosten opdraaien? De moeder? De GGZ-instelling?

Ook sprak ik de vader van een onlangs 18 jaar geworden dochter. Zij is depressief, gebruikt medicijnen met ernstige bijwerkingen, zit na verwijzing door de huisarts in de molen van een intake bij de specialistische GGZ. Ik vraag hem of er vanuit de GGZ-instelling al contact met hem is gezocht. Dat blijkt niet het geval. Op de website van de betrokken instelling vind ik niks onder het kopje ‘familiebeleid’.

Ik hoor van familieleden over hun strijd, het ongemak en de onveiligheid die zij meemaken in de contacten met de GGZ. Ik vind het verbijsterend dat er nog steeds zorginstellingen zijn die naasten, familie, niet serieus nemen. Die met een beroep op de privacy van de patiënt redelijke verzoeken naast zich neerleggen. Die dringende waarschuwingen in de wind slaan. Die helemaal geen contact zoeken.

Ik zeg: zorginstellingen die zo met naasten omgaan, meteen sluiten!

Psychiaters en hulpverleners die zó onprofessioneel en zonder gevoel handelen. Die daar niks aan willen veranderen. Die zich – volkomen onterecht - verschuilen achter verkeerd geïnterpreteerde of niet-bestaande ‘privacyregels’. Die hun vakliteratuur blijkbaar niet bijhouden…

Laat ze een ander vak kiezen!

4 reacties:

Dhr. J.M. van Welsum
Op 13-03-2017 15:39
Mensen die bovengenoemde dingen meemaken moeten van Ypsilon een goed advies krijgen hoe te handelen - de weg gewezen worden - en indien mogelijk daarbij geholpen worden door iemand die dat kan.

Mevr. L.M. van den Nieuwendijk
Op 16-03-2017 22:01
Deze moeder krijgt advies en begeleiding van de familievertrouwenspersoon van de instelling en een ervaren Ypsilonbelangenbehartiger. Je hebt kennis en steun nodig om dit aan te kunnen, daar is Ypsilon voor!

Mevr. C. de Korte-Bramsen
Op 07-04-2017 18:02
Nadat in december bij mijn zus de Clozapine in 1 keer werd gestopt om dat haar witte bloedlichaampje gevaarlijk waren verminderd, kwam mijn zus in een flinke psychose terecht, Zij werd hiervoor niet opgenomen in de instelling, maar ambulant behandeld terwijl zij nog op haar kamer verbleef in de beschermdwonen voorziening.Je weet als betrokken familie niet wat je overkomt als je als familie in haar waangedachten wordt opgenomen. Ik ben als zus haar 1ste contactpersoon. Werd wel steeds netjes te woord gestaan als ik hier om vroeg, maar initiatief tot het geven van informatie door de behandelaar was er niet. Geen uitleg over consequenties bij het stoppen van Clozapine na jarenlang gebruik en geen overleg met familie over te nemen stappen. We hebben verschrikkelijke weken achter de rug. Zus is op gegeven moment wel opgenomen, nadat ik de psychiater gebeld heb toen het helemaal uit de hand dreigde te lopen. Pas toen ik zei dat ik bang was dat mijn zus 's-nachts in haar nachtpon op haar balkon misschien in paniek wel eens naar beneden zou kunnen springen werd er actie ondernomen. Mijn zus liet zich toen "vrijwillig" opnemen. Compleet psychotisch en ten einde raad. Deze week heeft zij tegen advies in de instelling weer verlaten. Familie en ambulante zorgverleners kregen dit nieuws op de dag zelf pas te horen als een mededeling. Mijn zus zit nu weer op haar kamer. We hebben geen contact met haar, want dat is na afgelopen weken compleet kapot gemaakt. Of dat nog goed gaat komen? Gelukkig hebben we veel steun van een familievertrouwenspersoon. Ben nu bezig om mentorschap of een curator aan te vragen via de rechter. Want ik kan mijn zus nu niet meer bijstaan. Zij zit in de wereld van de waangedachte dat haar familie haar kwaad wil doen. Misschien had dit alles minder desastreuse gevolgen gehad als de behandelaar de familie er in een eerder stadium meer bij betrokken had, geluisterd had, beter geinformeerd had en mijn zus in een opnamesetting van de Clozapine had afgehaald.

Evert Visser
Op 13-04-2017 07:54
Waarom het ziektebeeld (niet gedempte te harde prikkels die meningen sterk negatief kleuren) mag worden gebruikt om de familie (die in de gedachten van de zieke een belangrijke plaats heeft) buiten de deur te houden is mij een raadsel.

Misschien moet hier eens een proefproces over komen.

Vanuit een andere invalshoek kan overigens ook een lipofiele betablokker zoals propranolol of metoprolol worden geprobeerd (herstelt het door een verdovend middel uitgeschakelde Natuurlijke Dempsysteem van de hersenen) en magnesium.


Reageer!


sluit venster